Is er een medicijn tegen huilen? Misschien niet, of misschien is het juist dit: het toelaten. Het voelen. Het laten stromen in plaats van het wegduwen. Huilen is vreemd als je het niet gewend bent, vooral voor mannen, die hebben geleerd te dragen, niet te breken. Maar soms breekt iets toch. Niet zichtbaar, niet met een harde klap, maar in stilte, als een golf die onverwacht toeslaat.

Je denkt steeds: het zal nu wel over zijn. Maar dan komt er weer een bericht, een herinnering, een echo uit een wereld die je liever achter je zou laten. Slachtofferhulp. Dat woord alleen al schuurt. Je zit liever aan de andere kant, de kant van de helper, de oplosser. Maar nu dwingt het leven je een andere rol op. En dat is moeilijk.

Wat nog moeilijker is, is de ander begrijpen. Hoe kan iemand zo volharden in iets wat zo duidelijk niet klopt? Hoe kun je jezelf blijven overtuigen, terwijl de waarheid zich steeds duidelijker aftekent? Schaamte kan een muur zijn, een harnas waarin iemand zich opsluit. Maar waarheid vindt altijd haar weg, hoe lang ze ook verborgen blijft.

Je zoekt naar een totaalplaatje, naar een einde van dit ‘avontuur’. Maar misschien is dat er niet. Misschien is het niet een bestemming, maar een reis van langzaam loslaten. Van accepteren dat sommige antwoorden nooit komen. Van erkennen dat je niet alles hoeft te begrijpen om verder te kunnen gaan.

Huilen is geen zwakte. Het is het bewijs dat je voelt, dat je leeft, dat je nog altijd op zoek bent naar waarheid – hoe pijnlijk die ook is.